ਨਾਰਾਇਣੁ ਸੁਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ; ਤ ਸੇਵਕੁ ਨਾਮਾ ॥੩॥੧॥
naaraaein suprasan hoe; ta sevak naamaa |3|1|
ਪਦ ਅਰਥ ਨਾਮਾ = ਹੇ ਨਾਮਦੇਵ! ਤ = ਤਦੋਂ ਹੀ ॥੩॥੧॥
* ਭਾਵ: ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੂਪ-ਚਾਹੇ ਕਸ਼ਟ ਆਉਣ, ਚਾਹੇ ਲੋਕ ਠੱਠਾ ਕਰਨ, ਭਗਤ ਜਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦੇ।
ਨਾਰਾਇਣੁ ਸੁਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇ; ਤ ਸੇਵਕੁ ਨਾਮਾ ॥੩॥੧॥
naaraaein suprasan hoe; ta sevak naamaa |3|1|
ਪਦ ਅਰਥ ਨਾਮਾ = ਹੇ ਨਾਮਦੇਵ! ਤ = ਤਦੋਂ ਹੀ ॥੩॥੧॥
* ਭਾਵ: ਪ੍ਰੀਤ ਦਾ ਸਰੂਪ-ਚਾਹੇ ਕਸ਼ਟ ਆਉਣ, ਚਾਹੇ ਲੋਕ ਠੱਠਾ ਕਰਨ, ਭਗਤ ਜਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦੇ।
ਲੋਭ ਲਹਰਿ. ਅਤਿ ਨੀਝਰ ਬਾਜੈ ॥ ਕਾਇਆ ਡੂਬੈ, ਕੇਸਵਾ ॥੧॥
lobh lehar. at neejhar baajai | kaaeaa ddoobai, kesavaa |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਨੀਝਰ = {Skt. निर्भत्र्र = A spring, waterfall, mountain = torrent} ਝੀਲ, ਚਸ਼ਮਾ, ਪਹਾੜੀ ਨਦੀ। ਬਾਜੈ = ਵੱਜ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਠਾਠਾਂ ਮਾਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੇਸਵਾ = ਹੇ ਕੇਸ਼ਵ! ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ! {केशाः प्रशस्ताः सन्ति अस्य} ਹੇ ਲੰਮੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲੇ! ॥੧॥
ਸੰਸਾਰੁ ਸਮੁੰਦੇ; ਤਾਰਿ ਗੋੁਬਿੰਦੇ ॥ ਤਾਰਿ ਲੈ; ਬਾਪ ਬੀਠੁਲਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
sansaar samunde; taar guobinde | taar lai; baap beetthulaa |1| rahaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਗਬਿੰਦੇ = {ਨੋਟ: ਅੱਖਰ 'ਗ' ਦੇ ਨਾਲ ਦੋ ਲਗਾਂ ਹਨ: (ੋ) ਅਤੇ (ੁ) ਅਸਲ ਲਫ਼ਜ਼ 'ਗੋਬਿੰਦ' ਹੈ, ਇੱਥੇ 'ਗੁਬਿੰਦ' ਪੜ੍ਹਨਾ ਹੈ} ਹੇ ਗੋਬਿੰਦ! ਬਾਪ ਬੀਠਲਾ = ਹੇ ਬੀਠਲ ਪਿਤਾ! ਬੀਠੁਲ = {Skt. विष्ठल वि-स्थल = One standing aloof} ਮਾਇਆ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਪਰੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਅਨਿਲ ਬੇੜਾ; ਹਉ ਖੇਵਿ. ਨ ਸਾਕਉ ॥ ਤੇਰਾ ਪਾਰੁ. ਨ ਪਾਇਆ, ਬੀਠੁਲਾ ॥੨॥
anil berraa; hau khev. na saakau | teraa paar. na paaeaa, beetthulaa |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਅਨਿਲ = {अनिति अनेन इति अनिल = That by means of which one breaths} ਹਵਾ। ਖੇਵਿ ਨ ਸਾਕਉ = ਚੱਪੂ ਨਹੀਂ ਲਗਾ ਸਕਦਾ। ਖੇਵਿ = {Skt. क्षिप् = to throw, to steer. क्षिपणि = an oar, ਚੱਪੂ} ਚੱਪੂ ਲਾਣਾ। ਪਾਰੁ = ਪਾਰਲਾ ਬੰਨਾ ॥੨॥
ਹੋਹੁ ਦਇਆਲੁ, ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਲਿ ਤੂ; ਮੋ ਕਉ. ॥ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰੇ ਕੇਸਵਾ ॥੩॥
hohu deaal, satigur mel too; mo kau. | paar utaare kesavaa |3|
ਪਦ ਅਰਥ ਮੋ ਕਉ = ਮੈਨੂੰ। ਉਤਾਰੇ = ਉਤਾਰਿ, ਲੰਘਾ ॥੩॥
ਨਾਮਾ ਕਹੈ; ਹਉ ਤਰਿ ਭੀ. ਨ ਜਾਨਉ ॥ ਮੋ ਕਉ. ਬਾਹ ਦੇਹਿ, ਬਾਹ ਦੇਹਿ; ਬੀਠੁਲਾ ॥੪॥੨॥
naamaa kahai; hau tar bhee. na jaanau | mo kau. baah dehi, baah dehi; beetthulaa |4|2|
ਪਦ ਅਰਥ ਤਰਿ ਨ ਜਾਨਉ = ਮੈਂ ਤਰਨਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
* ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭਾਵ: ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ-ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਅਰਦਾਸ।
ਸਹਜ ਅਵਲਿ, ਧੂੜਿ ਮਣੀ; ਗਾਡੀ ਚਾਲਤੀ ॥
sehaj aval, dhoorr manee; gaaddee chaalatee |
ਪੀਛੈ ਤਿਨਕਾ ਲੈ ਕਰਿ; ਹਾਂਕਤੀ ॥੧॥
peechhai tinakaa lai kar; haankatee |1|
ਜੈਸੇ ਪਨਕਤ; ਥ੍ਰੂਟਿਟਿ ਹਾਂਕਤੀ ॥
jaise panakat; thraoottitt haankatee |
ਸਰਿ ਧੋਵਨ ਚਾਲੀ; ਲਾਡੁਲੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
sar dhovan chaalee; laaddulee |1| rahaau |
ਧੋਬੀ ਧੋਵੈ; ਬਿਰਹ ਬਿਰਾਤਾ ॥
dhobee dhovai; birah biraataa |
ਹਰਿ ਚਰਨ; ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਰਾਤਾ ॥੨॥
har charan; meraa man raataa |2|
ਭਣਤਿ ਨਾਮਦੇਉ; ਰਮਿ ਰਹਿਆ ॥
bhanat naamadeo; ram rahiaa |
ਅਪਨੇ ਭਗਤ ਪਰ; ਕਰਿ ਦਇਆ ॥੩॥੩॥
apane bhagat par; kar deaa |3|3|
* ਨੋਟ: 'ਸ਼ਬਦ' ਦਾ ਭਾਵ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਬੀਜ-ਰੂਪ ਵਿਚ 'ਰਹਾਉ' ਦੀ ਤੁਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਸਾਰਾ ਸ਼ਬਦ 'ਰਹਾਉ' ਦੀ ਤੁਕ ਜਾਂ ਤੁਕਾਂ ਦੀ, ਮਾਨੋ, ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ। 'ਰਹਾਉ' ਦੀ ਤੁਕ ਜਾਂ ਤੁਕਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਬੱਝਵਾਂ ਖ਼ਿਆਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ 'ਬੰਦ' ਦੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਪਹਿਲੇ ਜਾਂ ਅਗਲੇ 'ਬੰਦ' ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆਂ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਸਲੀ ਅਰਥਾਂ ਤੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਖੁੰਝ ਜਾਈਦਾ ਹੈ। 'ਰਹਾਉ' ਵਾਲੇ ਬੰਦ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨਾ ਤੇ ਸਮਝਣਾ-ਇਹ ਹਰੇਕ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਨ ਲਈ ਅੱਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਸਤੇ ਭੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਖ਼ਾਸ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਆਓ, ਹੁਣ 'ਰਹਾਉ' ਦੀਆਂ ਤੁਕਾਂ ਗਹੁ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ: ਜੈਸੇ ਪਨਕਤ ਥ੍ਰੂਟਿਟਿ ਹਾਂਕਤੀ ॥ ਸਰਿ ਧੋਵਨ ਚਾਲੀ ਲਾਡੁਲੀ ॥੧॥ਰਹਾਉ॥ ਲਫ਼ਜ਼ 'ਜੈਸੇ' ਯੋਜਕ (Conjunction) ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਤੁਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੰਪੂਰਣ ਵਾਕ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਤੁਕ ਦੇ ਮੁੱਢ ਤੇ ਲਫ਼ਜ਼ 'ਤੈਸੇ' ਵਰਤਿਆਂ ਸੰਪੂਰਣ ਵਾਕ ਇਉਂ ਬਣੇਗਾ: ਜੈਸੇ (ਧੂੜਿ ਮਣੀ ਗਾਡੀ ਨੂੰ) ਥ੍ਰੂਟਿਟਿ (ਆਖ ਆਖ ਕੇ) (ਹਿੱਕਣ ਵਾਲੀ) ਪਨਕਤ (ਵਲ) ਹਾਂਕਤੀ (ਹੈ), (ਤੈਸੇ) ਲਾਡੁਲੀ ਸਰਿ ਧੋਵਨ ਚਾਲੀ। ਇਹਨਾਂ ਤੁਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਠੀਕ ਸਮਝਣ ਵਾਸਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਇਕ ਹੋਰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਪਾਸੇ ਦਿਵਾਉਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਾਤ-ਪਾਤ ਦੇ ਭਰਮ ਨੇ ਸਾਡੇ ਦੇਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਖ਼ਾਸ ਬੜਾ ਭਾਰੀ ਅਸਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ
ਬਸੰਤੁ ਬਾਣੀ ਰਵਿਦਾਸ ਜੀ ਕੀ ॥
basant baanee ravidaas jee kee |
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
ਤੁਝਹਿ ਸੁਝੰਤਾ; ਕਛੂ ਨਾਹਿ ॥
tujheh sujhantaa; kachhoo naeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਤੁਝਹਿ = ਤੈਨੂੰ।
ਪਹਿਰਾਵਾ ਦੇਖੇ; ਊਭਿ ਜਾਹਿ ॥
pahiraavaa dekhe; aoobh jaeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਪਹਿਰਾਵਾ = (ਸਰੀਰ ਦਾ) ਠਾਠ, ਪੁਸ਼ਾਕ। ਊਭਿ ਜਾਹਿ = ਆਕੜਦੀ ਹੈਂ।
ਗਰਬਵਤੀ ਕਾ; ਨਾਹੀ ਠਾਉ ॥
garabavatee kaa; naahee tthaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਗਰਬਵਤੀ = ਅਹੰਕਾਰਨ। ਠਾਉ = ਥਾਂ।
ਤੇਰੀ ਗਰਦਨਿ ਊਪਰਿ; ਲਵੈ ਕਾਉ ॥੧॥
teree garadan aoopar; lavai kaau |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਗਰਦਨਿ = ਧੌਣ। ਲਵੈ ਕਾਉ = ਕਾਂ ਲਉਂਦਾ ਹੈ ॥੧॥
ਤੂ ਕਾਂਇ ਗਰਬਹਿ; ਬਾਵਲੀ ॥
too kaane garabeh; baavalee |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਾਂਇ = ਕਿਉਂ? ਕਾਹਦੇ ਲਈ? ਗਰਬਹਿ = ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ।
ਜੈਸੇ. ਭਾਦਉ ਖੂੰਬਰਾਜੁ; ਤੂ ਤਿਸ ਤੇ ਖਰੀ ਉਤਾਵਲੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
jaise. bhaadau khoonbaraaj; too tis te kharee utaavalee |1| rahaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਖੂੰਬਰਾਜੁ = ਵੱਡੀ ਖੁੰਬ। ਖਰੀ = ਵਧੀਕ। ਉਤਾਵਲੀ = ਕਾਹਲੀ, ਛੇਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਜੈਸੇ ਕੁਰੰਕ; ਨਹੀ ਪਾਇਓ ਭੇਦੁ ॥
jaise kurank; nahee paaeo bhed |
ਪਦ ਅਰਥ ਕੁਰੰਕ = ਹਰਨ।
ਤਨਿ ਸੁਗੰਧ; ਢੂਢੈ ਪ੍ਰਦੇਸੁ ॥
tan sugandh; dtoodtai prades |
ਪਦ ਅਰਥ ਤਨਿ = ਸਰੀਰ ਵਿਚ। ਸੁਗੰਧ = ਕਸਤੂਰੀ।
ਅਪ ਤਨ ਕਾ; ਜੋ ਕਰੇ ਬੀਚਾਰੁ ॥
ap tan kaa; jo kare beechaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਅਪ = ਆਪਣਾ।
ਤਿਸੁ. ਨਹੀ ਜਮਕੰਕਰੁ ਕਰੇ ਖੁਆਰੁ ॥੨॥
tis. nahee jamakankar kare khuaar |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਜਮ ਕੰਕਰੁ = {Skt. यम किंकर = ਜਮ ਕਿੰਕਰ} ਜਮ ਦੂਤ ॥੨॥
ਪੁਤ੍ਰ ਕਲਤ੍ਰ ਕਾ; ਕਰਹਿ ਅਹੰਕਾਰੁ ॥
putr kalatr kaa; kareh ahankaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਲਤ੍ਰ = ਇਸਤ੍ਰੀ।
ਠਾਕੁਰੁ. ਲੇਖਾ ਮਗਨਹਾਰੁ ॥
tthaakur. lekhaa maganahaar |
ਫੇੜੇ ਕਾ ਦੁਖੁ ਸਹੈ ਜੀਉ ॥
ferre kaa dukh sahai jeeo |
ਪਦ ਅਰਥ ਫੇੜੇ = ਕੀਤੇ (ਮੰਦੇ) ਕਰਮ।
ਪਾਛੇ ਕਿਸਹਿ ਪੁਕਾਰਹਿ; ਪੀਉ ਪੀਉ ॥੩॥
paachhe kiseh pukaareh; peeo peeo |3|
ਪਦ ਅਰਥ ਪਾਛੇ = (ਜਿੰਦ ਦੇ ਨਿਕਲ ਜਾਣ) ਪਿਛੋਂ। ਪੀਉ = ਪਿਆਰਾ। ਪੁਕਾਰਹਿ = ਤੂੰ ਵਾਜਾਂ ਮਾਰੇਂਗੀ ॥੩॥
ਸਾਧੂ ਕੀ; ਜਉ ਲੇਹਿ ਓਟ ॥
saadhoo kee; jau lehi ott |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਧੂ = ਗੁਰੂ। ਓਟ = ਆਸਰਾ।
ਤੇਰੇ ਮਿਟਹਿ ਪਾਪ ਸਭ; ਕੋਟਿ ਕੋਟਿ ॥
tere mitteh paap sabh; kott kott |
ਪਦ ਅਰਥ ਕੋਟਿ = ਕ੍ਰੋੜਾਂ।
ਕਹਿ ਰਵਿਦਾਸ; ਜੋੁ ਜਪੈ ਨਾਮੁ ॥
keh ravidaas; juo japai naam |
ਤਿਸੁ ਜਾਤਿ ਨ ਜਨਮੁ. ਨ ਜੋਨਿ ਕਾਮੁ ॥੪॥੧॥
tis jaat na janam. na jon kaam |4|1|
ਪਦ ਅਰਥ ਜੋਨਿ ਕਾਮੁ = ਜੂਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਸਤਾ ॥੪॥੧॥
* ਭਾਵ: ਸਰੀਰ ਆਦਿਕ ਦਾ ਮਾਣ ਕੂੜਾ ਹੈ। ਇਥੇ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠ ਰਹਿਣਾ।
ਬਸੰਤੁ ਕਬੀਰ ਜੀਉ ॥
basant kabeer jeeo |
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
ਸੁਰਹ ਕੀ ਜੈਸੀ; ਤੇਰੀ ਚਾਲ ॥
surah kee jaisee; teree chaal |
ਪਦ ਅਰਥ ਸੁਰਹ = {Skt. सुरभि} ਗਾਂ। ਚਾਲ = ਤੋਰ।
ਤੇਰੀ ਪੂੰਛਟ ਊਪਰਿ; ਝਮਕ ਬਾਲ ॥੧॥
teree poonchhatt aoopar; jhamak baal |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਪੂੰਛਟ = ਪੂਛਲ। ਝਮਕ = ਚਮਕਦੇ। ਬਾਲ = ਵਾਲ ॥੧॥
ਇਸ ਘਰ ਮਹਿ ਹੈ; ਸੁ ਤੂ ਢੂੰਢਿ ਖਾਹਿ ॥
eis ghar meh hai; su too dtoondt khaeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਇਸ ਘਰ ਮਹਿ ਹੈ = (ਭਾਵ,) ਜੋ ਕੁਝ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਾਈ ਵਿਚੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਅਉਰ ਕਿਸ ਹੀ ਕੇ; ਤੂ ਮਤਿ ਹੀ ਜਾਹਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
aaur kis hee ke; too mat hee jaeh |1| rahaau |
ਚਾਕੀ ਚਾਟਹਿ; ਚੂਨੁ ਖਾਹਿ ॥
chaakee chaatteh; choon khaeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਚੂਨੁ ਆਟਾ।
ਚਾਕੀ ਕਾ ਚੀਥਰਾ; ਕਹਾਂ ਲੈ ਜਾਹਿ ॥੨॥
chaakee kaa cheetharaa; kahaan lai jaeh |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਚੀਥਰਾ = ਪਰੋਲਾ। ਕਹਾਂ = ਕਿੱਥੇ? ॥੨॥
ਛੀਕੇ ਪਰ; ਤੇਰੀ ਬਹੁਤੁ ਡੀਠਿ ॥
chheeke par; teree bahut ddeetth |
ਪਦ ਅਰਥ ਪਰ = ਉੱਤੇ। ਡੀਠਿ = ਨਜ਼ਰ, ਨਿਗਾਹ।
ਮਤੁ ਲਕਰੀ ਸੋਟਾ; ਤੇਰੀ ਪਰੈ ਪੀਠਿ ॥੩॥
mat lakaree sottaa; teree parai peetth |3|
ਪਦ ਅਰਥ ਮਤੁ = ਮਤਾਂ। ਪੀਠਿ = ਲੱਕ ਉੱਤੇ ॥੩॥
ਕਹਿ ਕਬੀਰ; ਭੋਗ ਭਲੇ ਕੀਨ ॥
keh kabeer; bhog bhale keen |
ਪਦ ਅਰਥ ਭਲੇ = ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ। ਕੀਨੁ = ਕੀਤੇ ਹਨ।
ਮਤਿ ਕੋਊ ਮਾਰੈ ਈਂਟ ਢੇਮ ॥੪॥੧॥
mat koaoo maarai eentt dtem |4|1|
ਪਦ ਅਰਥ ਮਤਿ = ਮਤਾਂ। ਕੋਊ...ਢੇਮ = ਕਿਤੇ ਖ਼ੁਆਰੀ ਹੋਵੇ ॥੪॥੧॥
* ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭਾਵ: ਸੰਤੋਖ-ਹੀਨਤਾ ਖ਼ੁਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। * ਨੋਟ: ਕਿਸੇ ਸਾਖੀ ਦੇ ਵਰਤਣ ਦੀ ਤਾਂ ਲੋੜ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਸੁਭਾ ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਬੂਹੇ ਤੇ ਟੁਕੜੇ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬੜਾ ਗਰੀਬੜਾ ਜਿਹਾ ਬਣ ਕੇ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਘਰ ਸੁੰਞਾ ਮਿਲ ਜਾਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਕੀ ਜਾ ਚੱਟਦਾ ਹੈ; ਉੱਥੋਂ ਤਸੱਲੀ ਨਾਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਛਿੱਕੇ ਵਲ ਬੜੀ ਹਸਰਤ ਨਾਲ ਤੱਕਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਕੁਝ ਘਰ ਵਿਚੋਂ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮਿਲੇ, ਕੁਝ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਕੁਝ ਵਿਗਾੜਦਾ ਹੈ; ਚੱਕੀ ਚੱਟਣ ਪਿਛੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਥੋੜੇ ਜਿਹੇ ਲਾਲਚ ਪਿੱਛੇ ਪਰੋਲਾ ਭੀ ਲੈ ਭੱਜਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਹਾਲ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਹਲਕੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੈ; ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਸੁਹਣੀ ਸ਼ਕਲ, ਸ਼ਰੀਫ਼ਾਂ ਵਾਲਾ ਪਹਿਰਾਵਾ, ਪਰ "ਦੁਆਰਹਿ ਦੁਆਰਿ ਸੁਆਨ ਜਿਉ ਡੋਲਤ"। ਆਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਮਾਈ ਤੇ ਸੰਤੋਖ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਬਿਗਾਨਾ ਧਨ ਵੇਖ ਕੇ ਜੀ ਲਲਚਾਂਦਾ ਹੈ; ਨਿੱਤ ਜੋੜਨ ਦੀ ਤਾਂਘ, ਨਿੱਤ ਜੋੜਨ ਦੀ ਖਿੱਚ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਸੌਖਾ ਭੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਭੀ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਅਮੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਾੜਾ। ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਭੋਗਾਂ ਵਿਚ ਗੁਜ਼ਰਨੀ, ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਬਖੇੜੇ, ਕਈਆਂ ਨਾਲ ਝਗੜੇ ਸਹੇੜਨੇ। ਤੇ ਭੋਗਾਂ ਦਾ ਅੰਤ? ਕਈ ਰੋਗ। ਸੋ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਉਪਮਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਤੋਖ ਵਿਚ ਜੀਊ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਸ ਲਾਲਚ ਦਾ ਅੰਤ ਖ਼ੁਆਰੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।