ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੈ; ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੇ ॥੪॥੨॥੨੦॥
naanak tin kai; sad kurabaane |4|2|20|
ਪਦ ਅਰਥ ਤਿਨ ਕੈ = ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ। ਸਦ = ਸਦਾ ॥੪॥੨॥੨੦॥
ਨਾਨਕ ਤਿਨ ਕੈ; ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੇ ॥੪॥੨॥੨੦॥
naanak tin kai; sad kurabaane |4|2|20|
ਪਦ ਅਰਥ ਤਿਨ ਕੈ = ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ। ਸਦ = ਸਦਾ ॥੪॥੨॥੨੦॥
ਮਲਾਰ ਮਹਲਾ ੫ ॥
malaar mahalaa 5 |
ਪਰਮੇਸਰੁ ਹੋਆ ਦਇਆਲੁ ॥
paramesar hoaa deaal |
ਪਦ ਅਰਥ ਪਰਮੇਸਰੁ = ਪਰਮ-ਈਸਰੁ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਮਾਲਕ-ਪ੍ਰਭੂ। ਦਇਆਲੁ = ਦਇਆਵਾਨ।
ਮੇਘੁ ਵਰਸੈ; ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਧਾਰ ॥
megh varasai; amrit dhaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਮੇਘੁ = ਬੱਦਲ, ਨਾਮ-ਜਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਗੁਰ-ਉਪਦੇਸ਼। ਵਰਸੈ = ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਮ੍ਰਿਤ = ਆਤਮਕ ਜੀਵਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ-ਜਲ।
ਸਗਲੇ ਜੀਅ ਜੰਤ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸੇ ॥
sagale jeea jant tripataase |
ਪਦ ਅਰਥ ਤ੍ਰਿਪਤਾਸੇ = ਰੱਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਾਰਜ ਆਏ ਪੂਰੇ ਰਾਸੇ ॥੧॥
kaaraj aae poore raase |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਆਏ ਰਾਸੇ = ਰਾਸਿ ਆਏ, ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ॥੧॥
ਸਦਾ ਸਦਾ; ਮਨ ਨਾਮੁ ਸਮੑਾਲਿ ॥
sadaa sadaa; man naam samaal |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਨ = ਹੇ ਮਨ! ਸਮ੍ਹ੍ਹਾਲਿ = ਸੰਭਾਲ, ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਰਹੁ।
ਗੁਰ ਪੂਰੇ ਕੀ ਸੇਵਾ ਪਾਇਆ; ਐਥੈ ਓਥੈ ਨਿਬਹੈ ਨਾਲਿ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
gur poore kee sevaa paaeaa; aithai othai nibahai naal |1| rahaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਸੇਵਾ = ਸਰਨ। ਐਥੈ ਓਥੈ = ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਦੁਖੁ ਭੰਨਾ ਭੈ ਭੰਜਨਹਾਰ ॥
dukh bhanaa bhai bhanjanahaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਭੰਨਾ = ਭੰਨ ਦਿੱਤਾ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੈ = (ਲਫ਼ਜ਼ 'ਭਉ' ਤੋਂ ਬਹੁ-ਵਚਨ) ਸਾਰੇ ਡਰ।
ਆਪਣਿਆ ਜੀਆ ਕੀ ਕੀਤੀ ਸਾਰ ॥
aapaniaa jeea kee keetee saar |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਰ = ਸੰਭਾਲ।
ਰਾਖਨਹਾਰ ਸਦਾ ਮਿਹਰਵਾਨ ॥
raakhanahaar sadaa miharavaan |
ਪਦ ਅਰਥ ਰਾਖਣਹਾਰ = ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ।
ਸਦਾ ਸਦਾ ਜਾਈਐ ਕੁਰਬਾਨ ॥੨॥
sadaa sadaa jaaeeai kurabaan |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਜਾਈਐ = ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ॥੨॥
ਕਾਲੁ ਗਵਾਇਆ; ਕਰਤੈ ਆਪਿ ॥
kaal gavaaeaa; karatai aap |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਾਲੁ = ਮੌਤ, ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ, ਆਤਮਕ ਮੌਤ। ਕਰਤੈ = ਕਰਤਾਰ ਨੇ।
ਸਦਾ ਸਦਾ ਮਨ; ਤਿਸ ਨੋ ਜਾਪਿ ॥
sadaa sadaa man; tis no jaap |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਨ = ਹੇ ਮਨ! ਤਿਸ ਨੋ = (ਸੰਬੰਧਕ 'ਨੋ' ਦੇ ਕਾਰਨ 'ਲਫ਼ਜ਼' ਤਿਸੁ ਦਾ (ੁ) ਉਡ ਗਿਆ ਹੈ)। ਜਪਿ = ਜਪਿਆ ਕਰ।
ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਾਰਿ; ਰਾਖੇ ਸਭਿ ਜੰਤ ॥
drisatt dhaar; raakhe sabh jant |
ਪਦ ਅਰਥ ਦ੍ਰਿਸਟਿ = ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ। ਧਾਰਿ = ਧਾਰ ਕੇ, ਕਰ ਕੇ। ਸਭਿ = ਸਾਰੇ।
ਗੁਣ ਗਾਵਹੁ ਨਿਤ ਨਿਤ ਭਗਵੰਤ ॥੩॥
gun gaavahu nit nit bhagavant |3|
ਪਦ ਅਰਥ ਨਿਤ = ਸਦਾ ॥੩॥
ਏਕੋ ਕਰਤਾ. ਆਪੇ ਆਪ ॥
eko karataa. aape aap |
ਪਦ ਅਰਥ ਆਪੇ = ਆਪ ਹੀ।
ਹਰਿ ਕੇ ਭਗਤ; ਜਾਣਹਿ ਪਰਤਾਪ ॥
har ke bhagat; jaaneh parataap |
ਪਦ ਅਰਥ ਜਾਣਹਿ = ਜਾਣਦੇ ਹਨ (ਬਹੁ-ਵਚਨ)।
ਨਾਵੈ ਕੀ ਪੈਜ. ਰਖਦਾ ਆਇਆ ॥
naavai kee paij. rakhadaa aaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਨਾਵੈ ਕੀ ਪੈਜ = ਨਾਮ ਦੀ ਲਾਜ।
ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ; ਤਿਸ ਕਾ ਬੋਲਾਇਆ ॥੪॥੩॥੨੧॥
naanak bolai; tis kaa bolaaeaa |4|3|21|
ਪਦ ਅਰਥ ਨਾਨਕੁ = (ਕਰਤਾ ਕਾਰਕ, ਇਕ-ਵਚਨ)। ਨਾਨਕੁ ਬੋਲੈ = ਨਾਨਕ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਤਿਸ ਕਾ = (ਸੰਬੰਧਕ 'ਕਾ' ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਫ਼ਜ਼ 'ਤਿਸੁ' ਦਾ (ੁ) ਉਡ ਗਿਆ ਹੈ) ॥੪॥੩॥੨੧॥
ਮਲਾਰ ਮਹਲਾ ੫ ॥
malaar mahalaa 5 |
ਗੁਰ ਸਰਣਾਈ; ਸਗਲ ਨਿਧਾਨ ॥
gur saranaaee; sagal nidhaan |
ਪਦ ਅਰਥ ਨਿਧਾਨ = ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ (ਬਹੁ-ਵਚਨ। ਨਿਧਾਨੁ = ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ)।
ਸਾਚੀ ਦਰਗਹਿ; ਪਾਈਐ ਮਾਨੁ ॥
saachee darageh; paaeeai maan |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਚੀ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ। ਮਾਨੁ = ਆਦਰ।
ਭ੍ਰਮੁ ਭਉ ਦੂਖੁ ਦਰਦੁ; ਸਭੁ ਜਾਇ ॥
bhram bhau dookh darad; sabh jaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਜਾਇ = ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਾਧਸੰਗਿ; ਸਦ ਹਰਿ ਗੁਣ ਗਾਇ ॥੧॥
saadhasang; sad har gun gaae |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਧ ਸੰਗਿ = ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ। ਗਾਇ = ਗਾਇਆ ਕਰ ॥੧॥
ਮਨ ਮੇਰੇ; ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਸਾਲਾਹਿ ॥
man mere; gur pooraa saalaeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਨ = ਹੇ ਮਨ! ਸਾਲਾਹਿ = ਸਾਲਾਹਿਆ ਕਰ।
ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਜਪਹੁ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ; ਮਨ ਚਿੰਦੇ ਫਲ ਪਾਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
naam nidhaan japahu din raatee; man chinde fal paae |1| rahaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਨ ਚਿੰਦੇ = ਮਨ-ਇੱਛਤ, ਮਨ-ਮੰਗੇ। ਪਾਇ = ਪਾਂਦਾ ਹੈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਸਤਿਗੁਰ ਜੇਵਡੁ; ਅਵਰੁ. ਨ ਕੋਇ ॥
satigur jevadd; avar. na koe |
ਪਦ ਅਰਥ ਜੇਵਡੁ = ਜੇਡਾ ਵੱਡਾ।
ਗੁਰੁ ਪਾਰਬ੍ਰਹਮੁ. ਪਰਮੇਸਰੁ ਸੋਇ ॥
gur paarabraham. paramesar soe |
ਜਨਮ ਮਰਣ ਦੂਖ ਤੇ ਰਾਖੈ ॥
janam maran dookh te raakhai |
ਪਦ ਅਰਥ ਤੇ = ਤੋਂ। ਰਾਖੈ = ਬਚਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਇਆ ਬਿਖੁ; ਫਿਰਿ ਬਹੁੜਿ. ਨ ਚਾਖੈ ॥੨॥
maaeaa bikh; fir bahurr. na chaakhai |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਬਿਖੁ = ਆਤਮਕ ਮੌਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ ਜ਼ਹਰ। ਬਹੁੜਿ = ਮੁੜ। ਨਾ ਚਾਖੈ = ਨਹੀਂ ਚੱਖਦਾ, ਸੁਆਦ ਲਾ ਲਾ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ ॥੨॥
ਗੁਰ ਕੀ ਮਹਿਮਾ; ਕਥਨੁ. ਨ ਜਾਇ ॥
gur kee mahimaa; kathan. na jaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਹਿਮਾ = ਵਡਿਆਈ।
ਗੁਰੁ ਪਰਮੇਸਰੁ ਸਾਚੈ ਨਾਇ ॥
gur paramesar saachai naae |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਚੈ ਨਾਇ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਾਮ ਵਿਚ (ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ)।
ਸਚੁ ਸੰਜਮੁ; ਕਰਣੀ ਸਭੁ ਸਾਚੀ ॥
sach sanjam; karanee sabh saachee |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਚੁ = ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਰਿ-ਨਾਮ (ਦਾ ਸਿਮਰਨ)। ਸੰਜਮੁ = ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਣ ਦਾ ਜਤਨ। ਕਰਣੀ = (करणीय) ਕਰਤੱਬ। ਸਾਚੀ = ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਸਿਫ਼ਤ-ਸਾਲਾਹ।
ਸੋ ਮਨੁ ਨਿਰਮਲੁ; ਜੋ ਗੁਰ ਸੰਗਿ ਰਾਚੀ ॥੩॥
so man niramal; jo gur sang raachee |3|
ਪਦ ਅਰਥ ਗੁਰ ਸੰਗਿ = ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ॥੩॥
ਗੁਰੁ ਪੂਰਾ ਪਾਈਐ ਵਡ ਭਾਗਿ ॥
gur pooraa paaeeai vadd bhaag |
ਪਦ ਅਰਥ ਵਡਭਾਗਿ = ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ। ਪਾਈਐ = ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਕਾਮੁ ਕ੍ਰੋਧੁ ਲੋਭੁ; ਮਨ ਤੇ ਤਿਆਗਿ ॥
kaam krodh lobh; man te tiaag |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਨ ਤੇ = ਮਨ ਤੋਂ, ਮਨ ਵਿਚੋਂ। ਤਿਆਗਿ = ਤਿਆਗ ਕੇ, ਦੂਰ ਕਰਕੇ।
ਕਰਿ ਕਿਰਪਾ; ਗੁਰ ਚਰਣ ਨਿਵਾਸਿ ॥
kar kirapaa; gur charan nivaas |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਰਿ = ਕਰ ਕੇ। ਨਿਵਾਸਿ = ਟਿਕਾਈ ਰੱਖ।
ਨਾਨਕ ਕੀ; ਪ੍ਰਭ ਸਚੁ ਅਰਦਾਸਿ ॥੪॥੪॥੨੨॥
naanak kee; prabh sach aradaas |4|4|22|
ਪਦ ਅਰਥ ਸਚੁ = ਸਦਾ-ਥਿਰ ਹਰਿ-ਨਾਮ ॥੪॥੪॥੨੨॥
ਰਾਗੁ ਮਲਾਰ ਮਹਲਾ ੫ ਪੜਤਾਲ ਘਰੁ ੩ ॥
raag malaar mahalaa 5 parrataal ghar 3 |
ਪਦ ਅਰਥ ਪੜਤਾਲ = ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਤਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪਰਤਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ik oankaar satigur prasaad |
ਗੁਰ ਮਨਾਰਿ; ਪ੍ਰਿਅ ਦਇਆਰ ਸਿਉ. ਰੰਗੁ ਕੀਆ ॥
gur manaar; pria deaar siau. rang keea |
ਪਦ ਅਰਥ ਰਿ = ਰੀ, ਹੇ ਸਖੀ! ਗੁਰ ਮਨਾ = ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਮਨਾ ਕੇ, ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰ ਕੇ। ਪ੍ਰਿਅ ਸਿਉ = ਪਿਆਰੇ ਨਾਲ। ਪ੍ਰਿਅ ਦਇਆਰ ਸਿਉ = ਪਿਆਰੇ ਦਇਆਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ। ਰੰਗੁ ਕੀਆ = ਆਤਮਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ।
ਕੀਨੋ ਰੀ; ਸਗਲ ਸੀਂਗਾਰ ॥
keeno ree; sagal saneegaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਰੀ = ਹੇ ਸਖੀ! ਸਗਲ ਸੀਗਾਰ = ਸਾਰੇ (ਆਤਮਕ) ਸੁਹਜ।
ਤਜਿਓ ਰੀ; ਸਗਲ ਬਿਕਾਰ ॥
tajio ree; sagal bikaar |
ਧਾਵਤੋ; ਅਸਥਿਰੁ ਥੀਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
dhaavato; asathir theea |1| rahaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਧਾਵਤੋ = ਭਟਕਦਾ (ਮਨ)। ਅਸਥਿਰੁ ਥੀਆ = ਅਡੋਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਟਿਕ ਗਿਆ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
ਐਸੇ ਰੇ. ਮਨ ਪਾਇ ਕੈ; ਆਪੁ ਗਵਾਇ ਕੈ. ਕਰਿ ਸਾਧਨ ਸਿਉ ਸੰਗੁ ॥
aise re. man paae kai; aap gavaae kai. kar saadhan siau sang |
ਪਦ ਅਰਥ ਐਸੇ = ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ। ਆਪੁ = ਆਪਾ-ਭਾਵ। ਗਵਾਇ ਕੈ = ਦੂਰ ਕਰ ਕੇ। ਸੰਗੁ = ਸਾਥ, ਮੇਲ-ਜੋਲ।
ਬਾਜੇ ਬਜਹਿ ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਅਨਾਹਦ ਕੋਕਿਲ ਰੀ; ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਬੋਲੈ, ਮਧੁਰ ਬੈਨ ਅਤਿ ਸੁਹੀਆ ॥੧॥
baaje bajeh mridang, anaahad kokil ree; raam naam bolai, madhur bain at suheea |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਬਜਹਿ = ਵੱਜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਮ੍ਰਿਦੰਗ = ਢੋਲ। ਅਨਾਹਦ = (ਅਨ-ਆਹਤ) ਬਿਨਾ ਵਜਾਏ, ਇਕ-ਰਸ। ਕੋਕਿਲ = ਕੋਇਲ। ਮਧੁਰ ਬੈਨ = ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ। ਸੁਹੀਆ = ਸੋਹਣੇ ॥੧॥
ਐਸੀ ਤੇਰੇ ਦਰਸਨ ਕੀ ਸੋਭ, ਅਤਿ ਅਪਾਰ ਪ੍ਰਿਅ ਅਮੋਘ; ਤੈਸੇ ਹੀ ਸੰਗਿ, ਸੰਤ ਬਨੇ ॥
aisee tere darasan kee sobh, at apaar pria amogh; taise hee sang, sant bane |
ਪਦ ਅਰਥ ਸੋਭ = ਸੋਭਾ, ਵਡਿਆਈ। ਅਤਿ ਅਪਾਰ = ਬਹੁਤ ਬੇਅੰਤ। ਪ੍ਰਿਅ = ਹੇ ਪਿਆਰੇ ਪ੍ਰਭੂ! ਅਮੋਘ = ਸਫਲ, ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਾਹ ਉੱਕਣ ਵਾਲੀ। ਸੰਗਿ = (ਤੇਰੇ) ਨਾਲ। ਬਨੇ = ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਵ ਉਤਾਰ; ਨਾਮ ਭਨੇ ॥
bhav utaar; naam bhane |
ਪਦ ਅਰਥ ਭਵ = ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ। ਭਵ ਉਤਾਰ ਨਾਮ = ਸੰਸਾਰ-ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ। ਭਨੇ = ਭਨਿ, ਉਚਾਰ ਕੇ।
ਰਮ ਰਾਮ ਰਾਮ ਮਾਲ ॥
ram raam raam maal |
ਪਦ ਅਰਥ ਰਮ = ਸੁੰਦਰ।