ਹਰਿ ਨਾਮੁ. ਨ ਪਾਇਆ, ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਗਵਾਇਆ; ਨਾਨਕ. ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਖੁਆਰ ॥੨॥
har naam. na paaeaa, janam birathaa gavaaeaa; naanak. jam maar kare khuaar |2|
ਹਰਿ ਨਾਮੁ. ਨ ਪਾਇਆ, ਜਨਮੁ ਬਿਰਥਾ ਗਵਾਇਆ; ਨਾਨਕ. ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਖੁਆਰ ॥੨॥
har naam. na paaeaa, janam birathaa gavaaeaa; naanak. jam maar kare khuaar |2|
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਆਪਣਾ ਆਪੁ ਉਪਾਇਓਨੁ; ਤਦਹੁ. ਹੋਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥
aapanaa aap upaaeon; tadahu. hor na koee |
ਪਦ ਅਰਥ ਉਪਾਇਓਨੁ = ਉਪਾਇਆ ਉਨਿ, ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਉਸ ਨੇ।
ਮਤਾ ਮਸੂਰਤਿ ਆਪਿ ਕਰੇ; ਜੋ ਕਰੇ ਸੁ ਹੋਈ ॥
mataa masoorat aap kare; jo kare su hoee |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਤਾ ਮਸੂਰਤਿ = ਸਾਲਾਹ ਮਸ਼ਵਰਾ।
ਤਦਹੁ. ਆਕਾਸੁ ਨ ਪਾਤਾਲੁ ਹੈ; ਨਾ ਤ੍ਰੈ ਲੋਈ ॥
tadahu. aakaas na paataal hai; naa trai loee |
ਪਦ ਅਰਥ ਤ੍ਰੈ ਲੋਈ = ਤ੍ਰੈ ਲੋਕ।
ਤਦਹੁ ਆਪੇ ਆਪਿ ਨਿਰੰਕਾਰੁ ਹੈ; ਨਾ ਓਪਤਿ ਹੋਈ ॥
tadahu aape aap nirankaar hai; naa opat hoee |
ਪਦ ਅਰਥ ਓਪਤਿ = ਉਤਪੱਤੀ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ।
ਜਿਉ ਤਿਸੁ ਭਾਵੈ ਤਿਵੈ ਕਰੇ; ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ. ਅਵਰੁ ਨ ਕੋਈ ॥੧॥
jiau tis bhaavai tivai kare; tis bin. avar na koee |1|
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਸਦਾ ਹੈ; ਦਿਸੈ ਸਬਦੁ ਕਮਾਇ ॥
saahib meraa sadaa hai; disai sabad kamaae |
ਓਹੁ ਅਉਹਾਣੀ. ਕਦੇ ਨਾਹਿ; ਨਾ ਆਵੈ. ਨਾ ਜਾਇ ॥
ohu aauhaanee. kade naeh; naa aavai. naa jaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਅਉਹਾਣੀ = ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲਾ।
ਸਦਾ ਸਦਾ ਸੋ ਸੇਵੀਐ; ਜੋ ਸਭ ਮਹਿ ਰਹੈ ਸਮਾਇ ॥
sadaa sadaa so seveeai; jo sabh meh rahai samaae |
ਅਵਰੁ ਦੂਜਾ. ਕਿਉ ਸੇਵੀਐ; ਜੰਮੈ ਤੈ ਮਰਿ ਜਾਇ ॥
avar doojaa. kiau seveeai; jamai tai mar jaae |
ਨਿਹਫਲੁ. ਤਿਨ ਕਾ ਜੀਵਿਆ, ਜਿ ਖਸਮੁ. ਨ ਜਾਣਹਿ ਆਪਣਾ; ਅਵਰੀ ਕਉ. ਚਿਤੁ ਲਾਇ ॥
nihafal. tin kaa jeeviaa, ji khasam. na jaaneh aapanaa; avaree kau. chit laae |
ਪਦ ਅਰਥ ਨਿਹਫਲੁ = ਵਿਅਰਥ। ਚਿਤੁ ਲਾਇ = ਚਿੱਤ ਲਾ ਕੇ।
ਨਾਨਕ. ਏਵ ਨ ਜਾਪਈ; ਕਰਤਾ. ਕੇਤੀ ਦੇਇ ਸਜਾਇ ॥੧॥
naanak. ev na jaapee; karataa. ketee dee sajaae |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਏਵ = ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ (ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾਇਆਂ)। ਕੇਤੀ = ਕਿਤਨੀ ॥੧॥
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
ਸਚਾ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ; ਸਭੋ ਵਰਤੈ ਸਚੁ ॥
sachaa naam dhiaaeeai; sabho varatai sach |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਭੋ = ਹਰ ਥਾਂ। ਸਚੁ = ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ।
ਨਾਨਕ. ਹੁਕਮੁ ਬੁਝਿ ਪਰਵਾਣੁ ਹੋਇ; ਤਾ ਫਲੁ ਪਾਵੈ ਸਚੁ ॥
naanak. hukam bujh paravaan hoe; taa fal paavai sach |
ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ ਕਰਤਾ ਫਿਰੈ; ਹੁਕਮੈ. ਮੂਲਿ ਨ ਬੁਝਈ, ਅੰਧਾ ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ ॥੨॥
kathanee badanee karataa firai; hukamai. mool na bujhee, andhaa kach nikach |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਕਥਨੀ = ਗੱਲਾਂ। ਬਦਨੀ = ਬਦਨ (ਮੂੰਹ) ਨਾਲ। ਕਥਨੀ ਬਦਨੀ = ਮੂੰਹ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ। ਕਚੁ ਨਿਕਚੁ = ਨਿਰੋਲ ਕੱਚਾ, ਨਿਰੋਲ ਕੱਚੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ॥੨॥
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਸੰਜੋਗੁ ਵਿਜੋਗੁ ਉਪਾਇਓਨੁ; ਸ੍ਰਿਸਟੀ ਕਾ ਮੂਲੁ ਰਚਾਇਆ ॥
sanjog vijog upaaeon; srisattee kaa mool rachaaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਸੰਜੋਗੁ = ਮੇਲ। ਵਿਜੋਗੁ = ਵਿਛੋੜਾ। ਉਪਾਇਓਨੁ = ਉਪਾਇਆ ਉਸ ਨੇ। ਮੂਲੁ = ਮੁੱਢ।
ਹੁਕਮੀ ਸ੍ਰਿਸਟਿ ਸਾਜੀਅਨੁ; ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ ਮਿਲਾਇਆ ॥
hukamee srisatt saajeean; jotee jot milaaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਜੀਅਨੁ = ਸਾਜੀ ਉਸ ਨੇ। ਜੋਤੀ ਜੋਤਿ = ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ।
ਜੋਤੀ ਹੂੰ ਸਭੁ ਚਾਨਣਾ; ਸਤਿਗੁਰਿ ਸਬਦੁ ਸੁਣਾਇਆ ॥
jotee hoon sabh chaananaa; satigur sabad sunaaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਜੋਤੀ ਹੂੰ = ਜੋਤਿ ਤੋਂ ਹੀ। ਚਾਨਣਾ = ਪ੍ਰਕਾਸ਼।
ਬ੍ਰਹਮਾ ਬਿਸਨੁ ਮਹੇਸੁ ਤ੍ਰੈ ਗੁਣ; ਸਿਰਿ ਧੰਧੈ ਲਾਇਆ ॥
brahamaa bisan mahes trai gun; sir dhandhai laaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਿਰਿ = ਸਿਰਜ ਕੇ, ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ।
ਮਾਇਆ ਕਾ ਮੂਲੁ ਰਚਾਇਓਨੁ; ਤੁਰੀਆ ਸੁਖੁ ਪਾਇਆ ॥੨॥
maaeaa kaa mool rachaaeon; tureea sukh paaeaa |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਰਚਾਇਓਨੁ = ਰਚਾਇਆ ਉਸ ਨੇ। ਤੁਰੀਆ = ਚੌਥੇ ਪਦ ਵਿਚ ॥੨॥
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
ਸੋ ਜਪੁ. ਸੋ ਤਪੁ; ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵੈ ॥
so jap. so tap; ji satigur bhaavai |
ਪਦ ਅਰਥ ਜਿ ਸਤਿਗੁਰ ਭਾਵੈ = ਜੋ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਸਤਿਗੁਰ ਕੈ ਭਾਣੈ; ਵਡਿਆਈ ਪਾਵੈ ॥
satigur kai bhaanai; vaddiaaee paavai |
ਨਾਨਕ. ਆਪੁ ਛੋਡਿ; ਗੁਰ ਮਾਹਿ ਸਮਾਵੈ ॥੧॥
naanak. aap chhodd; gur maeh samaavai |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਆਪੁ = ਆਪਾ-ਭਾਵ, ਹਉਮੈ ॥੧॥
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ; ਕੋ ਵਿਰਲਾ ਲੇਵੈ ॥
gur kee sikh; ko viralaa levai |
ਨਾਨਕ; ਜਿਸੁ ਆਪਿ ਵਡਿਆਈ ਦੇਵੈ ॥੨॥
naanak; jis aap vaddiaaee devai |2|
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਮਾਇਆ ਮੋਹੁ ਅਗਿਆਨੁ ਹੈ; ਬਿਖਮੁ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ॥
maaeaa mohu agiaan hai; bikham at bhaaree |
ਪਦ ਅਰਥ ਬਿਖਮ = ਔਖਾ।
ਪਥਰ ਪਾਪ ਬਹੁ ਲਦਿਆ; ਕਿਉ ਤਰੀਐ ਤਾਰੀ ॥
pathar paap bahu ladiaa; kiau tareeai taaree |
ਪਦ ਅਰਥ ਤਰੀਐ ਤਾਰੀ = ਤਾਰੀ ਤਰੀ ਜਾਏ, ਪਾਰ ਲੰਘਿਆ ਜਾਏ।
ਅਨਦਿਨੁ ਭਗਤੀ ਰਤਿਆ; ਹਰਿ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰੀ ॥
anadin bhagatee ratiaa; har paar utaaree |
ਪਦ ਅਰਥ ਅਨਦਿਨੁ = ਹਰ ਰੋਜ਼। ਰਤਿਆ = ਜੇ ਰੰਗੇ ਜਾਈਏ।
ਗੁਰਸਬਦੀ. ਮਨੁ ਨਿਰਮਲਾ; ਹਉਮੈ ਛਡਿ ਵਿਕਾਰੀ ॥
gurasabadee. man niramalaa; haumai chhadd vikaaree |
ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈਐ; ਹਰਿ ਹਰਿ ਨਿਸਤਾਰੀ ॥੩॥
har har naam dhiaaeeai; har har nisataaree |3|
ਸਲੋਕੁ ॥
salok |
ਕਬੀਰ. ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਸੰਕੁੜਾ; ਰਾਈ ਦਸਵੈ ਭਾਇ ॥
kabeer. mukat duaaraa sankurraa; raaee dasavai bhaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਮੁਕਿਤ = (ਮਾਇਆ ਦੇ ਮੋਹ ਤੋਂ) ਖ਼ਲਾਸੀ। ਸੰਕੁੜਾ = ਸੁੰਗੜਿਆ ਹੋਇਆ। ਦਸਵੈ ਭਾਇ = ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ।
ਮਨੁ ਤਉ ਮੈਗਲੁ ਹੋਇ ਰਹਾ; ਨਿਕਸਿਆ ਕਿਉ ਕਰਿ ਜਾਇ ॥
man tau maigal hoe rahaa; nikasiaa kiau kar jaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਮੈਗਲੁ = (ਸੰ: ਮਦਕਲ) ਮਸਤ ਹਾਥੀ। ਕਿਉਕਰਿ = ਕਿਵੇਂ।
ਐਸਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਜੇ ਮਿਲੈ; ਤੁਠਾ ਕਰੇ ਪਸਾਉ ॥
aisaa satigur je milai; tutthaa kare pasaau |
ਪਦ ਅਰਥ ਤੁਠਾ = ਪ੍ਰਸੰਨ। ਪਸਾਉ = ਪ੍ਰਸਾਦ, ਕਿਰਪਾ।
ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਮੋਕਲਾ; ਸਹਜੇ ਆਵਉ ਜਾਉ ॥੧॥
mukat duaaraa mokalaa; sahaje aavau jaau |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਸਹਜੇ = ਸਹਜ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ, ਸੌਖੇ ਹੀ। ਤਉ = ਤਾਂ, ਪਰ ॥੧॥
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
ਨਾਨਕ. ਮੁਕਤਿ ਦੁਆਰਾ ਅਤਿ ਨੀਕਾ; ਨਾਨੑਾ ਹੋਇ, ਸੁ ਜਾਇ ॥
naanak. mukat duaaraa at neekaa; naanaa hoe, su jaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਨੀਕਾ = ਨਿੱਕਾ ਜਿਹਾ। ਨਾਨ੍ਹ੍ਹਾ = ਨੰਨ੍ਹਾ, ਬਹੁਤ ਛੋਟਾ। ਸੁ = ਉਹ ਮਨੁੱਖ।
ਹਉਮੈ. ਮਨੁ ਅਸਥੂਲੁ ਹੈ; ਕਿਉ ਕਰਿ, ਵਿਚੁ ਦੇ ਜਾਇ ॥
haumai. man asathool hai; kiau kar, vich de jaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਅਸਥੂਲੁ = ਮੋਟਾ। ਵਿਚੁ ਦੇ = ਵਿਚੋਂ ਦੀ।
ਸਤਿਗੁਰ ਮਿਲਿਐ ਹਉਮੈ ਗਈ; ਜੋਤਿ ਰਹੀ ਸਭ ਆਇ ॥
satigur miliai haumai gee; jot rahee sabh aae |
ਪਦ ਅਰਥ ਜੋਤਿ = ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਚਾਨਣ।