ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਿਨ ਕਉ ਭੇਟਿਆ; ਜਿਨ ਕੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੭॥
so satigur tin kau bhettiaa; jin kai mukh masatak bhaag likh paaeaa |7|
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਤਿਨ ਕਉ ਭੇਟਿਆ; ਜਿਨ ਕੈ ਮੁਖਿ ਮਸਤਕਿ ਭਾਗੁ ਲਿਖਿ ਪਾਇਆ ॥੭॥
so satigur tin kau bhettiaa; jin kai mukh masatak bhaag likh paaeaa |7|
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
ਭਗਤਿ ਕਰਹਿ ਮਰਜੀਵੜੇ; ਗੁਰਮੁਖਿ ਭਗਤਿ ਸਦਾ ਹੋਇ ॥
bhagat kareh marajeevarre; guramukh bhagat sadaa hoe |
ਓਨਾ ਕਉ ਧੁਰਿ ਭਗਤਿ ਖਜਾਨਾ ਬਖਸਿਆ; ਮੇਟਿ. ਨ ਸਕੈ ਕੋਇ ॥
onaa kau dhur bhagat khajaanaa bakhasiaa; mett. na sakai koe |
ਗੁਣ ਨਿਧਾਨੁ ਮਨਿ ਪਾਇਆ; ਏਕੋ ਸਚਾ ਸੋਇ ॥
gun nidhaan man paaeaa; eko sachaa soe |
ਪਦ ਅਰਥ ਨਿਧਾਨੁ = ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ। ਪਾਇਆ = ਲੱਭ ਪਿਆ।
ਨਾਨਕ. ਗੁਰਮੁਖਿ ਮਿਲਿ ਰਹੇ; ਫਿਰਿ ਵਿਛੋੜਾ. ਕਦੇ ਨ ਹੋਇ ॥੧॥
naanak. guramukh mil rahe; fir vichhorraa. kade na hoe |1|
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ. ਨ ਕੀਨੀਆ; ਕਿਆ ਓਹੁ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥
satigur kee sev. na keeneea; kiaa ohu kare veechaar |
ਸਬਦੈ ਸਾਰ. ਨ ਜਾਣਈ; ਬਿਖੁ ਭੂਲਾ ਗਾਵਾਰੁ ॥
sabadai saar. na jaanee; bikh bhoolaa gaavaar |
ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਬਹੁ ਕਰਮ ਕਮਾਵੈ; ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥
agiaanee andh bahu karam kamaavai; doojai bhaae piaar |
ਅਣਹੋਦਾ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ; ਜਮੁ ਮਾਰਿ ਕਰੇ ਤਿਨ ਖੁਆਰੁ ॥
anahodaa aap ganaaeide; jam maar kare tin khuaar |
ਨਾਨਕ. ਕਿਸ ਨੋ ਆਖੀਐ; ਜਾ ਆਪੇ ਬਖਸਣਹਾਰੁ ॥੨॥
naanak. kis no aakheeai; jaa aape bakhasanahaar |2|
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਤੂ ਕਰਤਾ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਜਾਣਦਾ; ਸਭਿ ਜੀਅ ਤੁਮਾਰੇ ॥
too karataa sabh kichh jaanadaa; sabh jeea tumaare |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਭੁ ਕਿਛੁ = (ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ) ਹਰੇਕ ਗੱਲ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਭਾਵੈ ਤਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਿ ਲੈਹਿ; ਕਿਆ ਜੰਤ ਵਿਚਾਰੇ ॥
jis too bhaavai tis too mel laihi; kiaa jant vichaare |
ਪਦ ਅਰਥ ਭਾਵੈ = ਚਾਹੇਂ।
ਤੂ ਕਰਣ ਕਾਰਣ ਸਮਰਥੁ ਹੈ; ਸਚੁ ਸਿਰਜਣਹਾਰੇ ॥
too karan kaaran samarath hai; sach sirajanahaare |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਰਣ = ਜਗਤ। ਕਾਰਣ = ਮੂਲ, ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਜਿਸੁ ਤੂ ਮੇਲਹਿ ਪਿਆਰਿਆ, ਸੋ ਤੁਧੁ ਮਿਲੈ; ਗੁਰਮੁਖਿ ਵੀਚਾਰੇ ॥
jis too meleh piaariaa, so tudh milai; guramukh veechaare |
ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ਸਤਿਗੁਰ ਆਪਣੇ; ਜਿਨਿ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਅਲਖੁ ਲਖਾਰੇ ॥੮॥
hau balihaaree satigur aapane; jin meraa har alakh lakhaare |8|
ਪਦ ਅਰਥ ਅਲਖੁ = ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ॥੮॥
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
ਰਤਨਾ ਪਾਰਖੁ ਜੋ ਹੋਵੈ; ਸੁ ਰਤਨਾ ਕਰੇ ਵੀਚਾਰੁ ॥
ratanaa paarakh jo hovai; su ratanaa kare veechaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਪਾਰਖੁ = ਕਦਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ।
ਰਤਨਾ ਸਾਰ. ਨ ਜਾਣਈ; ਅਗਿਆਨੀ ਅੰਧੁ ਅੰਧਾਰੁ ॥
ratanaa saar. na jaanee; agiaanee andh andhaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਰ = ਕਦਰ।
ਰਤਨੁ ਗੁਰੂ ਕਾ ਸਬਦੁ ਹੈ; ਬੂਝੈ ਬੂਝਣਹਾਰੁ ॥
ratan guroo kaa sabad hai; boojhai boojhanahaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਬੂਝਣਹਾਰੁ = ਸੂਝ ਵਾਲਾ।
ਮੂਰਖ ਆਪੁ ਗਣਾਇਦੇ; ਮਰਿ ਜੰਮਹਿ ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ ॥
moorakh aap ganaaeide; mar jameh hoe khuaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਆਪੁ = ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ। ਹੋਇ ਖੁਆਰੁ = ਖ਼ੁਆਰ ਹੋ ਹੋ ਕੇ।
ਨਾਨਕ. ਰਤਨਾ ਸੋ ਲਹੈ; ਜਿਸੁ ਗੁਰਮੁਖਿ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
naanak. ratanaa so lahai; jis guramukh lagai piaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਲਹੈ = ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਦਾ ਸਦਾ ਨਾਮੁ ਉਚਰੈ; ਹਰਿ ਨਾਮੋ ਨਿਤ ਬਿਉਹਾਰੁ ॥
sadaa sadaa naam ucharai; har naamo nit biauhaar |
ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ; ਤਾ ਹਰਿ ਰਖਾ ਉਰ ਧਾਰਿ ॥੧॥
kripaa kare je aapanee; taa har rakhaa ur dhaar |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਰਖਾ = ਮੈਂ ਰੱਖਾਂ। ਉਰ ਧਾਰਿ = ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਕੇ ॥੧॥
ਮਃ ੩ ॥
mahalaa 3 |
ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਸੇਵ. ਨ ਕੀਨੀਆ; ਹਰਿ ਨਾਮਿ. ਨ ਲਗੋ ਪਿਆਰੁ ॥
satigur kee sev. na keeneea; har naam. na lago piaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਨਾਮਿ = ਨਾਮ ਵਿਚ।
ਮਤ ਤੁਮ ਜਾਣਹੁ ਓਇ ਜੀਵਦੇ; ਓਇ ਆਪਿ ਮਾਰੇ ਕਰਤਾਰਿ ॥
mat tum jaanahu oe jeevade; oe aap maare karataar |
ਪਦ ਅਰਥ ਓਇ = ਉਹ ਬੰਦੇ। ਕਰਤਾਰਿ = ਕਰਤਾਰ ਨੇ।
ਹਉਮੈ ਵਡਾ ਰੋਗੁ ਹੈ; ਭਾਇ ਦੂਜੈ ਕਰਮ ਕਮਾਇ ॥
haumai vaddaa rog hai; bhaae doojai karam kamaae |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਮਾਇ = ਕਮਾ ਕੇ।
ਨਾਨਕ. ਮਨਮੁਖਿ ਜੀਵਦਿਆ ਮੁਏ; ਹਰਿ ਵਿਸਰਿਆ. ਦੁਖੁ ਪਾਇ ॥੨॥
naanak. manamukh jeevadiaa mue; har visariaa. dukh paae |2|
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਜਿਸੁ ਅੰਤਰੁ ਹਿਰਦਾ ਸੁਧੁ ਹੈ; ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ ਸਭਿ ਨਮਸਕਾਰੀ ॥
jis antar hiradaa sudh hai; tis jan kau sabh namasakaaree |
ਪਦ ਅਰਥ ਅੰਤਰੁ = ਅੰਦਰਲਾ।
ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ ਹੈ; ਤਿਸੁ ਜਨ ਕਉ. ਹਉ ਬਲਿਹਾਰੀ ॥
jis andar naam nidhaan hai; tis jan kau. hau balihaaree |
ਜਿਸੁ ਅੰਦਰਿ ਬੁਧਿ ਬਿਬੇਕੁ ਹੈ; ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਮੁਰਾਰੀ ॥
jis andar budh bibek hai; har naam muraaree |
ਪਦ ਅਰਥ ਬਿਬੇਕੁ = ਪਰਖ। ਮੁਰਾਰੀ = ਪਰਮਾਤਮਾ।
ਸੋ ਸਤਿਗੁਰੁ ਸਭਨਾ ਕਾ ਮਿਤੁ ਹੈ; ਸਭ ਤਿਸਹਿ ਪਿਆਰੀ ॥
so satigur sabhanaa kaa mit hai; sabh tiseh piaaree |
ਸਭੁ ਆਤਮ ਰਾਮੁ ਪਸਾਰਿਆ; ਗੁਰ ਬੁਧਿ ਬੀਚਾਰੀ ॥੯॥
sabh aatam raam pasaariaa; gur budh beechaaree |9|
ਪਦ ਅਰਥ ਗੁਰ ਬੁਧਿ = ਗੁਰੂ ਦੀ ਅਕਲ ਨੇ। ਬੀਚਾਰੀ = ਵਿਚਾਰਿਆ ਹੈ ॥੯॥
ਸਲੋਕ ਮਃ ੩ ॥
salok mahalaa 3 |
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ. ਜੀਅ ਕੇ ਬੰਧਨਾ; ਵਿਚਿ ਹਉਮੈ ਕਰਮ ਕਮਾਹਿ ॥
bin satigur seve. jeea ke bandhanaa; vich haumai karam kamaeh |
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ. ਠਉਰ ਨ ਪਾਵਹੀ; ਮਰਿ; ਜੰਮਹਿ ਆਵਹਿ ਜਾਹਿ ॥
bin satigur seve. tthaur na paavahee; mar; jameh aaveh jaeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਠਉਰ = ਟਿਕਾਣਾ, ਇਸਥਿਤੀ, ਭਟਕਣ ਤੋਂ ਖ਼ਲਾਸੀ।
ਬਿਨੁ ਸਤਿਗੁਰ ਸੇਵੇ. ਫਿਕਾ ਬੋਲਣਾ; ਨਾਮੁ. ਨ ਵਸੈ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥
bin satigur seve. fikaa bolanaa; naam. na vasai man maeh |