ਪਿਰ ਕੀ ਸਾਰ. ਨ ਜਾਣਈ; ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥
pir kee saar. na jaanee; doojai bhaae piaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਰ = ਕਦਰ। ਦੂਜੈ ਭਾਇ = ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ॥
ਸਾ ਕੁਸੁਧ ਸਾ ਕੁਲਖਣੀ; ਨਾਨਕ. ਨਾਰੀ ਵਿਚਿ ਕੁਨਾਰਿ ॥੨॥
saa kusudh saa kulakhanee; naanak. naaree vich kunaar |2|
ਪਿਰ ਕੀ ਸਾਰ. ਨ ਜਾਣਈ; ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਪਿਆਰੁ ॥
pir kee saar. na jaanee; doojai bhaae piaar |
ਪਦ ਅਰਥ ਸਾਰ = ਕਦਰ। ਦੂਜੈ ਭਾਇ = ਮਾਇਆ ਦੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ॥
ਸਾ ਕੁਸੁਧ ਸਾ ਕੁਲਖਣੀ; ਨਾਨਕ. ਨਾਰੀ ਵਿਚਿ ਕੁਨਾਰਿ ॥੨॥
saa kusudh saa kulakhanee; naanak. naaree vich kunaar |2|
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਹਰਿ ਹਰਿ ਅਪਣੀ ਦਇਆ ਕਰਿ; ਹਰਿ ਬੋਲੀ ਬੈਣੀ ॥
har har apanee deaa kar; har bolee bainee |
ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਈ. ਹਰਿ ਉਚਰਾ; ਹਰਿ ਲਾਹਾ ਲੈਣੀ ॥
har naam dhiaaee. har ucharaa; har laahaa lainee |
ਜੋ ਜਪਦੇ ਹਰਿ ਹਰਿ ਦਿਨਸੁ ਰਾਤਿ; ਤਿਨ ਹਉ ਕੁਰਬੈਣੀ ॥
jo japade har har dinas raat; tin hau kurabainee |
ਜਿਨਾ ਸਤਿਗੁਰੁ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਅਰਾਧਿਆ; ਤਿਨ ਜਨ ਦੇਖਾ ਨੈਣੀ ॥
jinaa satigur meraa piaaraa araadhiaa; tin jan dekhaa nainee |
ਹਉ ਵਾਰਿਆ ਅਪਣੇ ਗੁਰੂ ਕਉ; ਜਿਨਿ ਮੇਰਾ ਹਰਿ ਸਜਣੁ ਮੇਲਿਆ ਸੈਣੀ ॥੨੪॥
hau vaariaa apane guroo kau; jin meraa har sajan meliaa sainee |24|
ਪਦ ਅਰਥ ਸੈਣੀ = ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ॥੨੪॥
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥
salok mahalaa 4 |
ਹਰਿ. ਦਾਸਨ ਸਿਉ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੈ; ਹਰਿ. ਦਾਸਨ ਕੋ ਮਿਤੁ ॥
har. daasan siau preet hai; har. daasan ko mit |
ਹਰਿ. ਦਾਸਨ ਕੈ ਵਸਿ ਹੈ; ਜਿਉ ਜੰਤੀ ਕੈ ਵਸਿ ਜੰਤੁ ॥
har. daasan kai vas hai; jiau jantee kai vas jant |
ਪਦ ਅਰਥ ਜੰਤੁ = ਜੰਤ੍ਰ, ਵਾਜਾ। ਜੰਤੀ = ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਹਰਿ ਕੇ ਦਾਸ ਹਰਿ ਧਿਆਇਦੇ; ਕਰਿ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ॥
har ke daas har dhiaaeide; kar preetam siau nehu |
ਕਿਰਪਾ ਕਰਿ ਕੈ ਸੁਨਹੁ ਪ੍ਰਭ; ਸਭ ਜਗ ਮਹਿ ਵਰਸੈ ਮੇਹੁ ॥
kirapaa kar kai sunahu prabh; sabh jag meh varasai mehu |
ਜੋ ਹਰਿ ਦਾਸਨ ਕੀ ਉਸਤਤਿ ਹੈ; ਸਾ ਹਰਿ ਕੀ ਵਡਿਆਈ ॥
jo har daasan kee usatat hai; saa har kee vaddiaaee |
ਹਰਿ ਆਪਣੀ ਵਡਿਆਈ ਭਾਵਦੀ; ਜਨ ਕਾ ਜੈਕਾਰੁ ਕਰਾਈ ॥
har aapanee vaddiaaee bhaavadee; jan kaa jaikaar karaaee |
ਪਦ ਅਰਥ ਉਸਤਤਿ = ਵਡਿਆਈ। ਜੈਕਾਰੁ = ਸੋਭਾ।
ਸੋ ਹਰਿ ਜਨੁ. ਨਾਮੁ ਧਿਆਇਦਾ; ਹਰਿ ਹਰਿ ਜਨੁ. ਇਕ ਸਮਾਨਿ ॥
so har jan. naam dhiaaeidaa; har har jan. ik samaan |
ਪਦ ਅਰਥ ਇਕ ਸਮਾਨਿ = ਇਕੋ ਜਿਹੇ।
ਜਨੁ ਨਾਨਕੁ. ਹਰਿ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ; ਹਰਿ ਪੈਜ ਰਖਹੁ ਭਗਵਾਨ ॥੧॥
jan naanak. har kaa daas hai; har paij rakhahu bhagavaan |1|
ਪਦ ਅਰਥ ਪੈਜ = ਲਾਜ ॥੧॥
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
ਨਾਨਕ ਪ੍ਰੀਤਿ ਲਾਈ ਤਿਨਿ ਸਾਚੈ; ਤਿਸੁ ਬਿਨੁ. ਰਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ॥
naanak preet laaee tin saachai; tis bin. rehan na jaaee |
ਸਤਿਗੁਰੁ ਮਿਲੈ. ਤ ਪੂਰਾ ਪਾਈਐ; ਹਰਿ ਰਸਿ ਰਸਨ ਰਸਾਈ ॥੨॥
satigur milai. ta pooraa paaeeai; har ras rasan rasaaee |2|
ਪਦ ਅਰਥ ਰਸਿ = ਰਸ ਵਿਚ, ਸੁਆਦ ਵਿਚ। ਰਸਨ = ਜੀਭ ॥੨॥
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਰੈਣਿ ਦਿਨਸੁ ਪਰਭਾਤਿ; ਤੂਹੈ ਹੀ ਗਾਵਣਾ ॥
rain dinas parabhaat; toohai hee gaavanaa |
ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਰਬਤ; ਨਾਉ ਤੇਰਾ ਧਿਆਵਣਾ ॥
jeea jant sarabat; naau teraa dhiaavanaa |
ਤੂ ਦਾਤਾ ਦਾਤਾਰੁ; ਤੇਰਾ ਦਿਤਾ ਖਾਵਣਾ ॥
too daataa daataar; teraa ditaa khaavanaa |
ਭਗਤ ਜਨਾ ਕੈ ਸੰਗਿ; ਪਾਪ ਗਵਾਵਣਾ ॥
bhagat janaa kai sang; paap gavaavanaa |
ਜਨ ਨਾਨਕ. ਸਦ ਬਲਿਹਾਰੈ; ਬਲਿ ਬਲਿ ਜਾਵਣਾ ॥੨੫॥
jan naanak. sad balihaarai; bal bal jaavanaa |25|
ਸਲੋਕੁ ਮਃ ੪ ॥
salok mahalaa 4 |
ਅੰਤਰਿ ਅਗਿਆਨੁ ਭਈ ਮਤਿ ਮਧਿਮ; ਸਤਿਗੁਰ ਕੀ ਪਰਤੀਤਿ ਨਾਹੀ ॥
antar agiaan bhee mat madhim; satigur kee parateet naahee |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਧਿਮ = ਨਿੰਮੀ, ਭੈੜੀ।
ਅੰਦਰਿ ਕਪਟੁ ਸਭੁ ਕਪਟੋ ਕਰਿ ਜਾਣੈ; ਕਪਟੇ ਖਪਹਿ ਖਪਾਹੀ ॥
andar kapatt sabh kapatto kar jaanai; kapatte khapeh khapaahee |
ਪਦ ਅਰਥ ਕਪਟੁ = ਧੋਖਾ।
ਸਤਿਗੁਰ ਕਾ ਭਾਣਾ. ਚਿਤਿ ਨ ਆਵੈ; ਆਪਣੈ ਸੁਆਇ ਫਿਰਾਹੀ ॥
satigur kaa bhaanaa. chit na aavai; aapanai suaae firaahee |
ਪਦ ਅਰਥ ਸੁਆਇ = ਸੁਆਰਥ ਲਈ।
ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ ਜੇ ਆਪਣੀ; ਤਾ ਨਾਨਕ ਸਬਦਿ ਸਮਾਹੀ ॥੧॥
kirapaa kare je aapanee; taa naanak sabad samaahee |1|
ਮਃ ੪ ॥
mahalaa 4 |
ਮਨਮੁਖ ਮਾਇਆ ਮੋਹਿ ਵਿਆਪੇ; ਦੂਜੈ ਭਾਇ ਮਨੂਆ ਥਿਰੁ ਨਾਹਿ ॥
manamukh maaeaa mohi viaape; doojai bhaae manooaa thir naeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਵਿਆਪੇ = ਗ੍ਰਸੇ ਹੋਏ।
ਅਨਦਿਨੁ ਜਲਤ ਰਹਹਿ ਦਿਨੁ ਰਾਤੀ; ਹਉਮੈ ਖਪਹਿ ਖਪਾਹਿ ॥
anadin jalat raheh din raatee; haumai khapeh khapaeh |
ਅੰਤਰਿ ਲੋਭੁ ਮਹਾ ਗੁਬਾਰਾ; ਤਿਨ ਕੈ ਨਿਕਟਿ. ਨ ਕੋਈ ਜਾਹਿ ॥
antar lobh mahaa gubaaraa; tin kai nikatt. na koee jaeh |
ਪਦ ਅਰਥ ਗੁਬਾਰਾ = ਹਨੇਰਾ। ਨਿਕਟਿ = ਨੇੜੇ।
ਓਇ ਆਪਿ ਦੁਖੀ. ਸੁਖੁ ਕਬਹੂ. ਨ ਪਾਵਹਿ; ਜਨਮਿ ਮਰਹਿ ਮਰਿ ਜਾਹਿ ॥
oe aap dukhee. sukh kabahoo. na paaveh; janam mareh mar jaeh |
ਨਾਨਕ. ਬਖਸਿ ਲਏ ਪ੍ਰਭੁ ਸਾਚਾ; ਜਿ ਗੁਰ ਚਰਨੀ ਚਿਤੁ ਲਾਹਿ ॥੨॥
naanak. bakhas le prabh saachaa; ji gur charanee chit laeh |2|
ਪਉੜੀ ॥
paurree |
ਸੰਤ ਭਗਤ ਪਰਵਾਣੁ; ਜੋ ਪ੍ਰਭਿ ਭਾਇਆ ॥
sant bhagat paravaan; jo prabh bhaaeaa |
ਸੇਈ ਬਿਚਖਣ ਜੰਤ; ਜਿਨੀ ਹਰਿ ਧਿਆਇਆ ॥
seee bichakhan jant; jinee har dhiaaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਬਿਚਖਣ = ਸਿਆਣੇ। ਧਿਆਇਆ = ਸਿਮਰਿਆ ਹੈ।
ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਨਾਮੁ ਨਿਧਾਨੁ; ਭੋਜਨੁ ਖਾਇਆ ॥
amrit naam nidhaan; bhojan khaaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਭੋਜਨੁ ਖਾਇਆ = ਭਾਵ, ਆਤਮਾ ਦਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ (ਜਿਵੇਂ ਭੋਜਨ ਸਰੀਰ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ)।
ਸੰਤ ਜਨਾ ਕੀ ਧੂਰਿ; ਮਸਤਕਿ ਲਾਇਆ ॥
sant janaa kee dhoor; masatak laaeaa |
ਪਦ ਅਰਥ ਮਸਤਕਿ = ਮੱਥੇ ਤੇ।